Budowa wiatromierza

Magnes na czujniku dostarcza informacje o prędkości wiatru

Wpis od: Jonathan Filippi, Prato, Włochy, [email protected]

Online od: 10.06.2010

Do mojego własnoręcznie zbudowanego anemometru (wiatromierza) potrzebowałem wału do bezstykowego czujnika Halla, który przy zadanej liczbie obrotów mógłby dostarczać prawidłową prędkość wiatru. Do tego wału nadaje się diametralnie namagnesowany magnes prętowy typu S-04-10-DN. Zintegrowany czujnik układu scalonego rozpoznaje bezwzględne położenie magnesu i generuje 256 impulsów na pełen obrót magnesu. Dzięki temu prędkość wiatru można określić z dokładnością do 0,03 km/h.

Czujnik efektu Halla typu AS5040 na płytce drukowanej

Kilka słów o użytym magnesie: Wcześniej zastosowałem krążek typu S-10-05-DN, lecz ten magnes został najwyraźniej już wychwycony przez ziemskie pole magnetyczne i przez to wyhamowany. Pręt S-04-10-DN nie ma tej wady.

Użyte małe łożysko kulkowe pochodzi z rolek. Gęsty olej znajdujący się w środku został zastąpiony rzadszym olejem do broni palnej, aby zapewnić możliwie jak najmniejsze tarcie podczas obrotu.

Magnes jest sztywno połączony z osią anemometru. Następnie cała oś jest mocowana na łożysku kulkowym (na dole).

Oś z łożyskiem kulkowym (u góry), magnes (pośrodku) i płytka drukowana z sensorem (na dole)

Czujnik Halla typu AS5040 (Austria Microsystems) jest przylutowany w rurze PVC, płytką drukowaną skierowaną ku górze. Oś zostaje opuszczona do rury, magnetem do przodu, aż magnes będzie oddalony od płytki o 2 mm. Magnes może się teraz swobodnie, bez tarcia, obracać nad płytką.

Na górnym końcu rury montuje się na koniec sztywny kawałek plastiku z trzema kubkami pomiaru wiatru.

Wiatr może wprowadzić trzy kubki na osi – a tym samym także magnes – w ruch. Ten ruch jest analizowany przez czujnik i na tej podstawie można wyznaczyć prędkość wiatru.