Zawór silnika z magnesami trwałymi
Tak można symulować działanie zaworu silnikowego
Online od: 02.07.2009
0
Często wspomina się, że zawór silnika spalinowego można by sterować także elektromagnesami.
Zadałem więc sobie pytanie: "Dlaczego nie od razu magnesami trwałymi?"
Poniższe rozważania co prawda nie rozwiązują problemu, ale moje dwa wykonania mogą u niektórych czytelników wzbudzić chęć zweryfikowania wyników.
Kto spróbuje samodzielnie, szybko znajdzie kolejne, podobne podejścia.
To zajmujące, a może też doprowadzić do użytecznych zastosowań.
Klasyczna zasada:
- Krzywka (1) obraca się zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
- Popychacz zaworu unosi się i opada.
- Skok krzywki (C) zależy od tego, jak bardzo krzywka jest nachylona.
Zasada magnetyczna:
- Krzywką jest tutaj diametralnie namagnesowany magnes pierścieniowy R-10-07-03-DN.
- Popychacz zaworu to magnes dowolnej wielkości, np. magnes prętowy S-06-25-N albo magnes w kształcie pionka.
- Skok zależy od tego, jakie magnesy o jakiej sile zostały użyte.
To niesamowite, jak szybko „Ventilmagnet” porusza się w górę i w dół, w zależności od tego, czy jest akurat przyciągany, czy odpychany.
Tutaj ponownie widać zasadę działania: magnes pierścieniowy (1) jest osadzony na wale, który napędzany jest korbą (4).
Jeśli bieguny magnesu pierścieniowego i „Ventilmagnet” (2) są różne, „Ventilmagnet” jest przyciągany, przy tej samej biegunowości zostaje uniesiony.
Sprawia to wrażenie, jakby magnes chwilami unosił się w powietrzu.
Pierwsza realizacja
Zastosowałem tę zasadę prostymi środkami. Magnes pierścieniowy został nasadzony na wał z aluminium i unieruchomiony. Wał jest prowadzony przez otwory w podstawie (szarej). Magnes figurki porusza się w górę i w dół w cylindrze strzykawki.Uwaga: Dwa magnesy nie powinny nigdy zderzać się bezpośrednio ze sobą, ponieważ szybko się uszkodzą.
Dlatego zamknąłem cylinder na dole płytą z pleksi (akrylową).
Drugie wykonanie
W drugim podejściu zastąpiłem magnes pierścieniowy dwoma magnesami walcowymi o magnetyzacji diametralnej S-10-05-DN.Są one przyklejone do dwóch bloków ze sklejki.
Pomysł: Magnesy (3) w tarczy (2) obracają się na podstawie (1).
Po każdym półobrocie magnesy (3) przyciągają magnesy (4) namagnesowane diametralnie, w wyniku czego dwa "szczęki" stykają się ze sobą.
Gdy tarcza jest dalej obracana, szczęki z powodu własnego ciężaru znów odchylają się od siebie.
Wsporniki na zewnątrz szczęk zapobiegają ich zbyt szerokiemu rozwarciu.
W przeciwnym razie nie byłyby już przyciągane przez magnesy na tarczy.
Mam nadzieję, że czytelnicy tego eksperymentu wymyślą własne zastosowania – czy to czysto zabawowe, czy praktyczne.
Życzę powodzenia w budowie „maszyn przyszłości”!
Cała zawartość tej strony jest chroniona prawem autorskim.
Bez wyraźnej zgody treści nie wolno kopiować ani w żaden inny sposób wykorzystywać.
Bez wyraźnej zgody treści nie wolno kopiować ani w żaden inny sposób wykorzystywać.